dinlerden özgürlük

Ensest 1

Mon, 21 Sep 2009 17:06:00 +0300

İnsanoglunun yaklaşık 3 milyon sene evveline kadar takip edilen serüveninde 200 bin sene önce ortaya çıkan Homo-sapiens türü bizim gerçek atalarımızı oluşturmaktadır. Homo sapiensin ise kök agacı hayvanlarla aynı ortak ataya dogru evrimleşmektedir. O halde insanoglunun da cinsel birleşme kökeninin hayvanlarla aynı oldugunu varsaymamamız için hiçbir sebep yoktur. Şayet aynı ortak atadan ve hayvanla aynı kökenden geliyorsak cinsel ilişkilerimiz de başlangıçta rastgele olmak zorundadır. Bu ilişkileri takip etmek için ilk mitolojik veriler bize oldukça geniş bir kanıt sunmaktadır.

İlk atalarımızın düşünce biçimleri somut idi. Yaşadıkları ve gözlemledikleri gibi düşünebiliyorlardı. Dolayısıyla ilk söylencelerinin de maddi hayatın gözlemlenmesi üzerine oluşması son derece dogaldı. İnsanlar ilk düşünce ürünlerini maddi hayatın gözlemlerine göre oluşturmuşlardı. Kutsal kitaplarda geçen yaratılış öykülerinde Adem’in ilk yaratılan insan oldugu söylenir, Havva ise ona eş olarak yaratılmıştır; peki o halde bundan sonraki insan ırkı nasıl türemiştir. Elimizdeki verilere göre ve söylemlere göre şayet kutsal kitapları takip edecek ise insanların üremesi için tek yol ya Adem ile Havva’nın çocuklarının çiftleşmeleri y.. ( devamı )

Ensest II

Mon, 21 Sep 2009 17:03:00 +0300

İlkel toplumumuz klanlar halinde yaşamaktaydı ve toplayıcılık yaparak, avlanarak geçimlerini saglamaktaydılar. Kısıtlı yiyecek olanakları belli bir aşamaya kadar klanın büyümesine elveriyor, daha sonra zorunlu ayrılıklar baş gösteriyor ve klan ikiye ayrılarak yiyecegin bol olgu başka bir yere dogru harekete geçiyordu.

İlk aşamada klan zorunlu olarak içten evlenmeci idi. Erkek ve kız kardeşler serbestçe çiftleşiyordu. Bununla birlikte ana babaların kendi çocuklarıyla çiftleşip çiftleşmediklerini sorarsak yanıt olumsuz olmalıdır. Bir kuşaktan kadınlarla öbür kuşaktan erkekler arasında serbest cinsel birleşme var olsaydı, cinsel olmayan işbirliginin gelişmesi için bir alan kalmazdı.

Homeros’ta şu dizgeleri okuyoruz :

Aiolos'un on iki çocugu vardı konagında,

altısı kızdı, altısı erkek delikanlı çagında,

ogullarına karı diye vermişti kızlarını Aiolos

Ensest III

Mon, 21 Sep 2009 17:01:00 +0300

İnsan ırkının gelişimi, herhangi bir sıçrayış, apansız ortaya çıkan bir ilerleyiş geçirmemiş, yalnız adım adım yeralan geçişler göstermiştir. Bu gelişim, her birinin içinde bir öncekiyle bir sonrakinin barındıgı söylenebilecek bir çok aşamadan geçmiştir. Bu yüzden ilk cinsel birleşme eylemleri iki yarım arasında olmaktaydı ve çok eşli bir biçimde sürüyordu.

Yaşamın en alt basamagında erkegin cinsel yaşamı rastgele ve ortalıktaydı. Doga dürtüsünü, hayvanlar gibi, herkesin gözü önünde gideriyor ve belirli bir kadınla kalıcı bir ilişki kurmuyordu. Kadınların haz için ortak kullanımı ve gözler önünde gerçekleştirilen cinsel ilişkinin dogrulugu Massagetae kavminde kesinlikle dogrulanmıştır.

Herodotos şöyle yazar : Her erkek bir kadınla evlenir, ama ondan yararlanmaya herkesin izni vardır. Yunanlılar’ın İskitlere yükledigi şeyler, Messagetea kavmi için geçerlidir. Erkek bir kadını arzuladıgında sadagını kadının arabasının önüne asar ve onunla yatıverir. Bu durumda eyleminin bir imgesi olarak okunu topraga saplar. 165

Massagetae kavmi için Strabon şöyle yazar : “Her erkek bir kadınla evlenir ama başkalarının karılarını da.. ( devamı )

Ensest IV

Mon, 21 Sep 2009 16:56:00 +0300

Ancak tarımın bulunuşu ile dünyadaki ilk büyük devrim gerçekleşti. Tarımsal üretim avcılıga benzemiyordu ve toprak genişleyerek yeniden ve yeniden ürün verebiliyordu. Toplum bu aşamada sınıflara ayrılmaya başlamıştır ve bir üretim fazlası oluşmaya başlamıştır. Tarımsal üretimin gereksinimi olan emek toplumları artık birleştirmeye başlamıştır. Pazarların varlıgı, ticaretin ve bir tecim sınıfının gelişmesi, zanaatkarların oluşması ve kentlerin kurulmaya başlaması eski toplumu iki şekilde zorlamaya başladı. Toplumun temeli soydan aileye dogru evrilmeye başladı. Ancak burada şimdi iki ana sorun vardı. Birincisi dıştan evlenmecilik kuralının nasıl aşılacagı idi. Çünkü bu kural erkege kalıtımdan herhangi bir hak vermiyordu. Erkegin çocukları ve de erkek çocukları mirastan pay alamıyorlardı.

Toplumdaki tüm birimler gibi devlet kurumları da bu ilkel kalıt yasasından nasiplerini almışlardı. Tarımcı toplumların tümünde toprak mülkiyeti en başta kadına aitti ve kalıt kız çocuga geçiyordu. Bu devlet erkinde de böyleydi, taht kız çocugun hakkı oluyordu. Erkek kardeşlerin bu kalıt yasasına karşı buldukları formül bacı/kardeş evliligi idi.

Mısır krallıgının altın çagı olan 19 ve 20 hanedanlar döneminde, 19 hanedanın bütün kralları, kendisinden sonra tahta çıkacak varisin yasal anası ol.. ( devamı )

Miraç

Sat, 19 Sep 2009 11:40:00 +0300

Bir önceki yazımda yer ile gögün ayrılmasından bahsetmiştim. Bu ayrılma aslında kol ile kafa emeginin de ayrılmasını simgelemekle beraber bariz bir de sonuca yol açıyordu. O da gögün kutsal olması ve insanların göge yani tanrıya ulaşma çabaları. Bir kere tanrıya gökte yer verildikten ve ona ulaşma çabaları, göge ulaşmakla adreslendirildikten sonra pek çok kültürde bu anlayışın izlerini görmek mümkün olmaktadır.

Birçok Altay halkında, gökyüzü bir çadır biçiminde düşünülür. Samanyolu bu çadırın dikişleri, yıldızlar da ışık alması için açılmış delikleridir.

Gökle iletişimin dogrudan mümkün olacagına inanılır. Bu iletişim makrokozmik düzlemde bir eksenle temsil edilir. (direk, agaç vb.); mikrokozmik düzlemde ise konutun orta diregi ya da çadırın tepesindeki açıklıkla ifade edilir. O halde her insan konutunun izdüşümü dünya merkezine yansıtılmış demektir veya her sunak, çadır veya ev farklı katlar arasındaki kopuklugu gidermeyi, tanrılarla iletişime geçmeyi, hatta göge yükselmeyi mümkün kılmaktadır.

Yerle Gögün Ayrılması ya da Birken İki Olmak

Wed, 16 Sep 2009 12:03:00 +0300

Enbiya Suresi 30 ayet şöyle der : İnkar edenler, göklerle yer bitişikken, bizim onları ayırdığımızı ve diri olan her şeyi sudan meydana getirdiğimizi görmediler mi? Hâlâ inanmayacaklar mı?

Bu ayetin mucize yaratıcıları tarafından big bangin delili olarak ele alınmasını bir kenara bırakırsak, eski toplum tarihinde de bu ayetle benzeşen pek çok mitolojik ögeye rastlarız. Kapsamlı bir araştırma birken iki olmak, ya da yer ve gögün ilahi bir güç tarafından ayrılması mitosunu bizim karşımıza her yerde çıkarır.

En eski örnegimiz Sümer mitolojisindendir. Böyle olması da gayet dogaldır, çünkü tarih Sümer’de başlar ve ilk yazılı kaynaklar da Sümerler’e aittir.

Nammu, Gökleri ve yeri doguran annedir. İkisinin bir arada temsili kozmik dag biçimindedir, bu dagın tabanı su dolu uçurumların üstünde uçar, dünyanın tabanıdır. Tepesi ise göklerin dorugudur. Alt bölüm toprak Kİ dişidir ve üst.. ( devamı )

Tanrıça Domuz 1

Mon, 14 Sep 2009 19:42:00 +0300

Totemizm insanoğlunun en eski inanç ve davranış biçimidir. Totemcilikte, totem olan hayvan/bitki hem kutsal hem de tabu olarak düşünülürdü. O klanın ortak ruhu ve güç kaynağı idi; klanın yaşama nedeniydi. Bu yüzden avlanarak bireysel olarak tüketilmesi tabu idi. Ancak yılın belli günlerinde de ortaklaşa düzenlenen törenlerde toplu olarak yenirdi. Böylece onun güçlerinin tüm klana geçeceğine ve böylece klanın yaşam gücünün tazeleneceğine inanılırdı.

Klan, özel mülkiyetin doğuşuyla birlikte bir ‘şef’ figürüne sahip olunca dini inanç bakımından da şefin prototipi olan tanrılar ortaya çıktı. Ancak ortaya çıkan tanrı/tanrılar geçmiş kültürden kopamazlardı. Çünkü insanların kültürel düzeyine denk düşmeyen hiçbir inanç biçimi kalıcı ve tutarlı olamaz. Böylece totemler tanrılara dönüşürken totem hayvanları da tanrıların simgelerine dönüştüler. Nasıl ki eskiden totem hayvanları yılın belli dönemlerinde kesilerek yenirse aynı biçimde tanrılar da kurban edilip yenmeye başlandı. Hemen hemen tüm neolitik kültürlerde görülen ölüp yeniden dirilen tanrı ve tanrının öldürülüp topluca yenilmesi töresinin temeli budur. Tanrı öldürülüyor ve toplumca ortak olarak tüketiliyordu. Böylece onun kanı ve eti ile taşınan sonsuz yaşam gücü, klanın dirliği ve esenliği için tüm klan bireylerine .. ( devamı )

Tanrıça Domuz 2

Mon, 14 Sep 2009 19:40:00 +0300

Domuzun Neolitik Dönem’in tamamında görünüyor olmasına karşın, koyun, keçi ve sığır bu geniş bölgenin kuzeydoğu eyaletine yüzyıllar sonra girmiştir. Domuz ve yabani domuz, Persefon ve Demeter ritleri; Attis, Adonis, Tammuz ve Osiris mitosları; Odysseus ve Kirke efsaneleri ile İrlanda halk masallarında daha sonraları sığır yetiştiricilerinin uyarladığı temaların eski bağlantılarını ortaya koyar. Çin ve Güneydoğu Asya’da domuz, sığırın tanınmasından sonra da önemini korumuştur. Bütün Okyanusya’da domuzun rit ve mitoslardaki önemi birinci derecededir. Kurban edilen domuzlar erkektir.

Yeni ‘Herbridler’deki Malenezya adası Malekula'da kültür Maki diye bilinen törenler ile sürdürülür. Maki törenleri 15 yıldan 30 yıla kadar sürer ve bitince tekrar başlar. Törenler insan ırkının çoğalmasına büyüsel olarak yardım ederek topluluğa hizmet etmesi yanında, yarışmacı bir rit olduğundan kişisel olarak hırs ve ün kazanmaya da yardım eder. Köyün erkekleri mümkün olduğunca çok ‘kurban edilecek domuz’ yetiştirmeye ve böylece iki dünyada da kendilerine iyi bir yer kazanmaya çalışırlar.

Bir Malekulalı öldüğünde ölüler ülkesine doğru yola çıkar ve öteki dünyanın mağaramsı girişini bekleyen dişi gardiyan yol boyun.. ( devamı )

Tanrıça Domuz 3

Mon, 14 Sep 2009 19:37:00 +0300

Aslında bu ay farklı bir konuyu işlemek niyetindeydim, ancak Tanrıça Domuz yazılarının farklı eleştirilere tabi tutuldugunu gördüm. Olumlu eleştirilerin yanı sıra olumsuz olarak da eleştirildigine ve degişik yerlerde tartışma konusu yapıldıgına şahit oldum. Bu benim açımdan sevindirici bir olgu. Demek ki köşe yazıları bölümümüz amaçlandıgı biçimde yol almaktadır.

Bu yüzden yazılarıma getirilen eleştirilere bu ay bir yanıt vermeyi gerekli gördüm. Amacım kesinlikle bir polemik yaratmak degildir, zaten köşe yazılarının işlevi de bu degildir. Ancak getirilen eleştirilerden meramımı tam olarak anlatamadıgım ortaya çıkmaktadır. Bu anlamda da konuyu son kez ele alarak bazı hususlarda açıklama yapmak zorunlu olmuştur.

Eleştirilerden ilk göze çarpanı benim totemcilikteki tabu olayını kavramadıgım üzerine. Açıkçası bu eleştiriyi getirenlerin benim yazımı hiç okumadıklarını, okusalar da anlamadıklarını düşünüyorum. Çünkü tanrıça domuzun temeli zaten totem inanışından kaynaklanmakta ve yazının birinci bölümünün girişinde de bu uzunca bir şekilde izah edilmekte.

Totemin .. ( devamı )

Ya Kıyamet Varsa ?

Sun, 10 May 2009 20:25:00 +0300

İnanan insanlarla olan tartışmalarımızn % 75 i bu soru temelinde gelişiyor. Hepsinin ortak özü "Kıyamet günü ne yapacaksınız" üzerine dügümlenmiş durumda ve aleni bir çocukça korkudan kaynaklanıyor. Korkuyu geliştiren en önemli güdü bilmemektir, cehalettir ve korku her zaman için cehaletten beslenir.

Aklıma takıldı ben de düşündüm, kıyamet günü ne yapacagım diye. Bu konuda Kuran ne diyor ona biraz baktım. Kıyamet günü ile ilgili bazı ayetler şu şekilde :

Her nefis ölümü tadıcıdır. Kıyamet günü elbette ecirleriniz eksiksizce ödenecektir. (AL-İ İMRAN SURESİ / 185)
Allah; O'ndan başka ilah yoktur. Kendisinde hiç bir şüphe olmayan kıyamet gününde sizleri muhakkak toplayacaktır. Allah'tan daha doğru sözlü kimdir? (NİSA SURESİ / 87)
Biz, her insanın kuşunu (işlediklerini, yaptıklarını) kendi boynuna doladık, kıyamet gününde onun için açılmış olarak önüne konacak bir kitap çıkarırız. (İSRA SURESİ / 13)
Sonra siz gerçekten kıyamet günü diriltileceksiniz. (MÜ'MİNUN SURESİ / 16)

Şİmdi bu ve bunun gibi pek çok ayette aynı ortak vurgu yapılmış. Kıyamet günü özel bir gündür ve o güne kadar ölüler mezarlarındadır, olan bitenden bihaberdirler ve diriltilene kadar kimse onlardan hesap sormayacaktır. Kimin suçlu kimin suçsuz oldugu ancak kıyamet günü anlaşılacaktır :

Kıyamet-saatinin kopacağı gün, (mü'minlerle kafirler birbirlerinden) ayrılırlar. (RUM SURESİ / 14)

Demek ki o zamana kadar bir tehlike yoktur.